Polska - Rada do Spraw Uchodźców, 29 sierpnia 2013 , RdU-246-1/S/13

Country of Decision:
Country of Applicant:
Date of Decision:
29-08-2013
Citation:
RdU-246-1/S/13
Court Name:
Rada do Spraw Uchodźców
National / Other Legislative Provisions:
Poland - Ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Act on granting protection to foreigners in the territory of the Republic of Poland) - Art 15 § 2
Printer-friendly versionPrinter-friendly versionPDF versionPDF version
Headnote: 

Wyniki analizy językowej wykonanej przez zewnętrzną firmę ekspercką powinny być oceniane w kontekście całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz z uwzględnieniem zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść cudzoziemca, także w odniesieniu do ustalenia kraju pochodzenia

Pewne nieścisłości o charakterze szczegółowych nadają wręcz  zeznaniom rys prawdziwości. Jest to ewidentne zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę, że cudzoziemka jest osobą prostą i nie posiada żadnego wykształcenia.

Facts: 

Postępowanie uchodźcze w sprawie trwało ponad dwa lata. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zakwestionował pochodzenie cudzoziemki z Darfuru w Sudanie, opierając się na pionierskiej metodzie ustalania kraju pochodzenia cudzoziemców o niepotwierdzonej tożsamości – ekspertyzie szwedzkiej firmy Verified AB. Firma specjalizuje się w określaniu rejonu pochodzenia cudzoziemca na podstawie analizy językowej oraz oceny znajomości topografii regionu.

Z ostatecznego raportu przedstawionego przez firmę wynikało, że cudzoziemka posługuje się odmianą języka angielskiego, która jest „raczej niespójna” z deklarowanym przez nią krajem pochodzenia, czyli Sudanem. Język suahili, którym również posługuje się cudzoziemka, został uznany za „raczej zgodny” z tanzańską, a nie sudańską odmianą suahili. Zewnętrzna firma ekspercka stwierdziła również, że cudzoziemka nie zna topografii regionu, w którym zgodnie z deklaracją mieszkała. Proszona o wymienienie miast regionu, wskazała oprócz miast znajdujących się w Sudanie, także miasta położone w Czadzie.

Na tej podstawie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wykluczył pochodzenie cudzoziemki z Sudanu przyjmując, że jej krajem pochodzenia jest Kenia lub Tanzania. Tym samym odmówił jej wszelkich form ochrony i postanowił o wydaleniu. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części i udzielił cudzoziemce ochrony uzupełniającej.

Decision & Reasoning: 

W sprawie nie ma wystarczających podstaw, aby zakwestionować pochodzenie cudzoziemki z Sudanu. Wyniki analizy językowej powinny być oceniane w kontekście całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz z uwzględnieniem zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść cudzoziemca. Istotną okolicznością jest fakt wychowania cudzoziemki przez tanzańską rodzinę oraz przebywanie w ośrodku prowadzonym przez misjonarzy, gdzie zamieszkiwały osoby o różnym pochodzeniu. Tłumaczy to posługiwanie się przez cudzoziemkę językiem wskazującym na tanzańskie pochodzenie i nie może uzasadniać zakwestionowania jej pochodzenia z Sudanu.

Co więcej, wymienienie przez cudzoziemkę miast leżących zarówno w Sudanie, jak i Czadzie nie może być interpretowane na jej niekorzyść, ponieważ zeznawała ona, że zamieszkiwała część Sudanu graniczącą z Czadem. Należy uwzględnić specyfikę granic państw afrykańskich, brak wykształcenia wnioskodawczyni.

Pewne nieścisłości o charakterze szczegółowych nadają wręcz tym zeznaniom rys prawdziwości. Jest to ewidentne zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę, że cudzoziemka jest osobą prostą i nie posiada żadnego wykształcenia. 

Outcome: 

Udzielenie ochrony uzupełniającej cudzoziemce

Observations/Comments: 

Opinia biegłego jest tylko jednym z dowodów w sprawie, a organ pierwszej instancji potraktował ją jako dowód decydujący, nie zwracając uwagi na twierdzenia cudzoziemki – które były spójne przez cały czas długotrwałego postępowania. Dowód w postaci opinii biegłego, zwłaszcza że zawiera tak niejednoznaczne konstatacje, nie może mieć pierwszeństwa przed zeznaniami cudzoziemca. 

Case Law Cited: 

ECtHR - D v. United Kingdom, Application No. 30240/96 (UP)

ECtHR - N v United Kingdom (Application no. 26565/05)