Κύπρος – Ανώτατο Δικαστήριο Κύπρου, Fasel v Κυπριακή Δημοκρατία, 31 Μαρτίου 2016, Αρ. 236/15

Country of Decision:
Country of Applicant:
Date of Decision:
31-03-2016
Citation:
Habibi Pour Ali Fasel v Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολιτική Έφεση Αρ. 236/15
Court Name:
Ανώτατο Δικαστήριο Κύπρου
National / Other Legislative Provisions:
Cyprus - Constitution of Cyprus Article 11.2 (στ)
Cyprus - Constitution of Cyprus Article 146
Cyprus - Constitution of Cyprus Article 155.4
Cyprus - Constitution of Cyprus Article 188 (3)(γ)
Cyprus – Article 6 (1) (δ) Cypriot Aliens & Immigration Law
Cyprus – Article 6 (1) (Α) Cypriot Aliens & Immigration Law
Cyprus – Article 14 (1) Cypriot Aliens & Immigration Law
Cyprus – Article 18 ΟΔ – ΠΘ Cypriot Aliens & Immigration Law
Cyprus – Article 18 OE Cypriot Aliens & Immigration Law
Cyprus – Article 18 ΠΣΤ Cypriot Aliens & Immigration Law
Cyprus – Refugee Law Article 2
Cyprus – Refugee Law Article 7(4)(β)
Cyprus – Refugee Law Article 8(1)(α)
Cyprus – Refugee Law Article 9(1)(α)
Cyprus – Refugee Law Article 11
Printer-friendly versionPrinter-friendly version
Headnote: 

Η κράτηση μεταναστών υποκειμένων σε απόφαση επιστροφής ως ποινική κύρωση είναι νόμιμη, ακόμη και κατόπιν μεταγενεστέρας αποκτήσεως ιδιότητας αιτούντος άσυλο. Στην περίπτωση αυτή η εφαρμογή της 2008/115/EΚ βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του Κράτους, καθώς επίσης η διάρκεια της κράτησης δεν προσδιορίζεται υπό το Άρθρο 5(1)(στ) ΕΣΔΑ αλλά κρίνεται ad hoc.

 

Facts: 

Ο εφεσείων, πολίτης Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν καταδικάστηκε σε δύο μήνες φυλάκιση για πλαστοπροσωπία και παράνομη είσοδο στην Κύπρο. Συνεπεία τούτων, εξεδόθησαν διατάγματα κρατήσεως και απελάσεως κι επεβλήθη 5ετής παραμονή εκτός της Επικρατείας της χώρας. Κατόπιν εκτίσεως της ποινής ο εφεσείων διεκομίσθη σε Κέντρο Κράτησης Μεταναστών, όπου και υπέβαλε αίτηση ασύλου ως πολιτικός πρόσφυγας η οποία απερρίφθη. Ο εφεσείων Κος Fasel, προσέφυγε κατ’ αυτής ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων η οποία απέρριψε εκ νέου το αίτημά του, και ο εφεσείων προσέφυγε εκ νέου κατά της απορριπτικής απόφασης.

Ο εφεσείων εν συνεχεία κατεχώρισε αίτηση για Habeas Corpus η οποία απερρίφθη από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και ο Κος Fasel εφεσιβάλλει την απόφαση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ισχυριζόμενος ότι τα διατάγματα κράτησης και απέλασης είναι παράνομα ως παραβιάζοντα τα Άρθρα 18ΠΣΤ Περί Αλλοδαπών και Μεταναστών Νόμου, Άρθρο 15 2008/115/EΚ και Άρθρο 5(1)(στ) ΕΣΔΑ, καθώς η διάρκεια της κράτησης υπερβαίνει το 5μηνο και δεν μπορεί να απελαθεί στο Ιράν λόγω της ιδιότητάς του ως αιτούντος άσυλο υπό τον Περί Προσφύγων Νόμο καθώς επίσης δεν υφίσταται εύλογη προοπτική απομάκρυνσής του.

 

 

 

Decision & Reasoning: 

Το Ανώτατο Δικαστήριο απεφάνθη ότι η περίοδος κράτησης είναι νόμιμη, καθώς ο εφεσείων απέτυχε να αποδείξει ότι η τελευταία δεν ήταν αναγκαία ή εύλογος. Επιπλέον σημείωσε ότι η προσφυγή κατά της απορριπτικής απόφασης της Αναθεωρητικής Επιτροπής Προσφύγων είναι εκκρεμής και η αναστολή εκτέλεσης της απέλασης που έχει οδηγήσει στην επιμήκυνση του χρόνου κράτησης οφείλεται σε ενέργειες του εφεσείοντος και θα πρέπει να θεωρηθεί ευεργετική. Το Δικαστήριο εξήγησε ότι η ιδιότητα του εφεσείοντος ως ‘απηγορευμένου μετανάστη’ λόγω των επιβληθεισών ποινικών κυρώσεων, αποδεσμεύει το Κράτος από την εφαρμογή της 2008/115/EΚ και το γεγονός ότι ο εφεσείων υπόκειται σε απόφαση επιστροφής αποκλείει την εφαρμογή του Άρθρου 18 ΠΣΤ Περί Αλλοδαπών και Μεταναστών Νόμου. Σύμφωνα με το Άρθρο 5(1)(στ) ΕΣΔΑ, δεν προσδιορίζεται απώτατο χρονικό όριο κράτησης  και κατόπιν εξέτασης των συνθηκών η διάρκεια κράτησης του εφεσείοντος θεωρείται νόμιμη. Σχετικά με τον Περί Προσφύγων Νόμο, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι δεν τυγχάνει πεδίου εφαρμογής, καθώς ο εφεσείων κρατείται για λόγο άσχετο με την ιδιότητά του ως αιτούντος άσυλο.

Ωστόσο η μειοφηφούσα άποψη, υποστήριξε ότι η ιδιότητα του εφεσείοντος ως αιτούντος άσυλο, ακόμη κι αν αυτή απεκτήθη μεταγενέστερα της εκδόσεως διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, καθιστά την κράτηση παράνομο υπό τον Περί Προσφύγων Νόμο  και μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις και κατόπιν έκδοσης δικαστικής απόφασης θα μπορούσε να μετατραπεί ο χαρακτήρας της κράτησης σε νόμιμο.

 

 

 

Outcome: 

Η Έφεση απερρίφθη και ο Εφεσείων καταδικάστηκε στα έξοδα.

 

 

Subsequent Proceedings : 

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απεφάνθη ότι ο Αιτών δεν είχε δικαίωμα αίτησης Habeas Corpus, καθώς κατά τη στιγμή της αίτησης η κράτησή του δεν υπερέβαινε το εξάμηνο και ουδέποτε ηγέρθη ένσταση περί νομιμότητος των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης.

 

Observations/Comments: 

This case summary was written by Odyssefs Platonas, LLM student at Queen Mary University. 

Other sources cited: 

Green v. Home Secretary [1941] 3 All E.R 388

Cyprus – Δημητράκης Χ’Σάββας (1993) 1 Α.Α.Δ 102.

Cyprus –Καρφοπούλου (1998) Α.Α.Δ 55.

Cyprus – Esa Morad Khlaief v. Κυπριακή Δημοκρατία κ.α. (2003) 1 Α.Α.Δ 1402.

Cyprus – Asad Mohammed Rahal v. Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλων (2004) 3 Α.Α.Δ 741.

Cyprus – Jamil Ahmed (2004) 1 A.A.Δ 1752.

Cyprus – Bondar (Αρ. 2) 2004 1 Α.Α.Δ 2075.

Cyprus – Guo Shuying v. Δημοκρατίας κ.α. (2012) 1 Α.Α.Δ 2725.

Cyprus – Khorak Paz Fouman Farhad v. Υπουργού Εσωτερικών κ.α. Πολ. Αίτ. Αρ. 15/13 15.2.2013.

ECtHR – Mefaalani v Cyprus, Appl. Nos 3473/11 and 75381/11 3.2.2016.