Ελλάδα - Συμβούλιο της Επικρατείας, 22 Μάρτιος 2011, Αριθμός Απόφασης 886/2011

Country of Decision:
Country of Applicant:
Date of Decision:
22-03-2011
Citation:
Αριθμός Απόφασης 886/2011
Court Name:
Συμβούλιο της Επικρατείας, Τμήμα Δ’
National / Other Legislative Provisions:
Greece - Άρθρα 25 παρ. 1 του ν. 1975/1991 (Art 25(1) of Act 1975/1991)
Greece - Άρθρα 2 του νόμου 2452/1996 (Art 2 of Act 2452/1996)
Greece - Σύμβαση της Γενεύης 1951 Νομοθετικό Διάταγμα 3989/1959 (Geneva Convention 1951 Legislative Decree)
Greece - Αναγκαστικός Νόμος 389/1968 (Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως 125 Τεύχος Α) (Emergency Act)
Greece - Presidential Decree No. 61/1999
Greece - Law 1782/1988
Greece - Legislative Decree 53/74
Printer-friendly versionPrinter-friendly version
Headnote: 

Αλλοδαπός που επιθυμεί την υπαγωγή του στο ειδικό προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα, οφείλει να εκθέσει στη Διοίκηση με στοιχειώδη σαφήνεια τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν, κατά τρόπο αντικειμενικά δικαιολογημένο, φόβο δίωξης λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών πεποιθήσεων. Σε περίπτωση που δεν έχουν υποβληθεί τέτοιοι ουσιώδεις ισχυρισμοί, αλλά γενικοί, αόριστοι ή προδήλως αβάσιμοι, ή έχει γίνει μεν επίκληση συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών τα οποία, όμως, δεν στοιχειοθετούν λόγους υπαγωγής στο προσφυγικό καθεστώς δεν απαιτείται ειδικότερη αιτιολογία απόρριψης του αιτήματος παροχής ασύλου. Το «Εγχειρίδιο για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων» που έχει εκδοθεί από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες,  δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, αλλά εμπεριέχει «βέλτιστες πρακτικές» από τις αρμόδιες αρχές κατά την εξέταση των αιτημάτων ασύλου και θέτει, με τον τρόπο αυτό, «ήπιο δίκαιο». Η χορήγηση άδειας παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους εναπόκειται στην ευρεία διακριτική ευχέρεια της αρμόδιας αρχής, καθίσταται δε κατ εξαίρεση υποχρεωτική εφ όσον ο αλλοδαπός διατρέχει, σε περίπτωση επαναπροώθησής του στη χώρα καταγωγής ή προέλευσής του, κίνδυνο να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή ποινή.

Facts: 

Ο αιτών εισήλθε λάθρα στη χώρα και υπέβαλε στις 18.10.2006 αίτημα να αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας. Κατά την εξέτασή του από την Αστυνομική Αρχή, στην γλώσσα Bangla με την παρουσία διερμηνέα, δήλωσε ότι είναι μουσουλμάνος στο θρήσκευμα και ότι εγκατέλειψε την χώρα του λόγω της ανέχειας που επικρατεί, προς αναζήτηση εργασίας. Το αίτημα απερρίφθη με την απόφαση 95/58007/22.11.2006 του Προϊσταμένου του Κλάδου Ασφάλειας και Τάξης του Αρχηγείου Ελληνικής Αστυνομίας, κατά της οποίας ο αιτών άσκησε στις 25.11.2006 προσφυγή, επικαλούμενος «βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης στην χώρα καταγωγής [του]». Ενώπιον της Επιτροπής Ασύλου, από την οποία επίσης εξετάσθηκε με την παρουσία διερμηνέα, ο αιτών δήλωσε, όπως αναφέρεται επί λέξει στο σχετικό από 26.3.2007 πρακτικό, μεταξύ άλλων, ότι «ήταν Μουσουλμάνος και άλλαξε θρησκεία καθώς διδάχτηκε για τον Χριστιανισμό. Είναι βαπτισμένος Χριστιανός. Όπως ανέφερε, στο Μπανγκλαντές θα αντιμετωπίσει κίνδυνο λόγω της αλλαγής του θρησκεύματος. Σπούδασε την Αγία Γραφή στην Βόρεια Κορέα». Με την προσβαλλόμενη πράξη, στη συνέχεια της ομόφωνης αρνητικής γνωμοδότησης της Επιτροπής Ασύλου, απερρίφθη η προσφυγή με την αιτιολογία ότι οι ισχυρισμοί του αιτούντος κατά τη διοικητική διαδικασία ήσαν αντιφατικοί και αβάσιμοι, εφόσον, ενώ με την αρχική του αίτηση είχε δηλώσει ότι εγκατέλειψε τη χώρα του για οικονομικούς λόγους, εν συνεχεία, ενώπιον της Γνωμοδοτικής Επιτροπής Ασύλου, προέβαλε, χωρίς όμως να μπορέσει να δικαιολογήσει τους ισχυρισμούς του, ότι διατρέχει κίνδυνο δίωξης λόγω αλλαγής των θρησκευτικών του πεποιθήσεων. Έγινε δε δεκτό ότι ο αιτών εγκατέλειψε την χώρα του για οικονομικούς λόγους και ότι χρησιμοποιεί το αίτημα ασύλου για να διευκολύνει την παραμονή του στην Ελλάδα με σκοπό την εξεύρεση εργασίας και την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής του.

Decision & Reasoning: 

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι με το περιεχόμενο της, όπως προεκτέθηκε, η κρινόμενη αίτηση είναι απορριπτέα στο σύνολό της. Τούτο δε διότι, οι ισχυρισμοί του αιτούντος ενώπιον της αστυνομικής αρχής στο πρώτο στάδιο της διαδικασίας εξέτασης από τη Διοίκηση του αιτήματος  για αναγνώρισή του ως πρόσφυγα, (ότι δηλαδή εγκατέλειψε τη χώρα  του προς αναζήτηση εργασίας) δεν στοιχειοθετούσαν λόγο υπαγωγής του στη Διεθνή Σύμβασης, ούτε υπέβαλε ο αιτών με την προσφυγή του συγκεκριμένους σχετικούς ισχυρισμούς. Αλλά και ενώπιον της Γνωμοδοτικής Επιτροπής Ασύλου ο αιτών ο οποίος είχε δηλώσει κατά την αρχική του εξέταση ότι ήταν Μουσουλμάνος, αφενός αναφέρθηκε το πρώτον όλως αορίστως σε κίνδυνο να υποστεί δίωξη στην πατρίδα του λόγω της μεταβολής των θρησκευτικών του πεποιθήσεων  και αφετέρου κανένα στοιχείο δεν προσκόμισε  προς απόδειξη των ισχυρισμών του ότι ασπάστηκε την χριστιανική θρησκεία , ούτε επικαλέστηκε αδυναμία να προσκομίσει σχετικά, έστω και μη τυπικά, αποδεικτικά στοιχεία . Υπό τα δεδομένα αυτά, εφόσον ο αιτών δεν είχε προβάλει  ουσιώδεις υπό την ανωτέρω εκτεθείσα έννοια ισχυρισμούς  για τη θεμελίωση κινδύνου διώξεως στην χώρα του, νομίμως απερρίφθη το ένδικο αίτημα παροχής ασύλου, η δε προσβαλλόμενη απόφαση με την οποία οι ισχυρισμοί του αιτούντος εκρίθησαν ως αντιφατικοί και ατεκμηρίωτοι, δεν έχρηζε άλλης ειδικότερης αιτιολογίας. Το Σ.τ.Ε, επίσης, τόνισε ότι ούτε απαιτείτο η αναλυτική παράθεση στο πρακτικό συνεδρίασης της Γνωμοδοτικής Επιτροπής Ασύλου, των ερωτήσεων των μελών της Επιτροπής και των απαντήσεών του αιτούντος, ούτε η ειδική εκτίμηση αξιοπιστίας του, δοθέντος μάλιστα ότι δεν συνάγεται από τις σχετικές διατάξεις εθνικού και διεθνούς δικαίου  υποχρέωση της Γνωμοδοτικής Επιτροπής να επισημαίνει στον ενδιαφερόμενο τις προφανείς, άλλωστε εν προκειμένω, αντιφάσεις του. Κρίθηκαν συνεπώς απορριπτέοι οι περί του αντιθέτου λόγοι ακυρώσεως.

Το Σ.τ.Ε επίσης απέρριψε ως αβάσιμο τον ισχυρισμό ότι η προσβαλλόμενη εκδόθηκε κατά παράβαση του ΄΄Εγχειριδίου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων΄΄ του ΟΗΕ, καθόσον έκρινε, ότι αυτό (το εγχειρίδιο) δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Τέλος, το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο αιτών δεν μπορεί να υπαχθεί στις διατάξεις της παραγράφου 4 του άρθρου 25 του νόμου 1975/1991 (άρθρο 2 νόμος 2452/1996) με την οποία δίνεται η δυνατότητα στην αρμόδια αρχή να εγκρίνει προσωρινή διαμονή αλλοδαπού του οποίου έχει απορριφθεί αίτηση για αναγνώρισή του ως πρόσφυγα, καθόσον, αφενός, ούτε  προκύπτει, ούτε προβάλλεται ότι είχε υποβάλει ο αιτών τέτοιο αίτημα , αφετέρου δε οι ισχυρισμοί του ενώπιον της Διοίκησης να του χορηγηθεί διεθνής προστασία απερρίφθησαν ως αντιφατικοί και ατεκμηρίωτοι. Κρίθηκε επίσης ότι η Αρχή δεν είχε υποχρέωση να εξετάσει ειδικώς το ενδεχόμενο υπαγωγής του στο καθεστώς παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, απορριπτομένου του σχετικού λόγου ακυρώσεως. 

Outcome: 

Το Συμβούλιο της Επικρατείας απερρίψε την κρινόμενη αίτηση.

Διέταξε την κατάπτωση του παραβόλου, και επέβαλε στον αιτούντα τη δικαστική δαπάνη του Ελληνικού Δημοσίου.

Observations/Comments: 

Σύνθεση δικαστηρίου

Α. Ράντος, Αντιπρόεδρος, Προεδρεύων, σε αναπλήρωση του Προέδρου του Τμήματος, που είχε κώλυμα, Ε. Αντωνόπουλος, Α. Σταθάκης, Σύμβουλοι, Ηλ. Μάζος, Β. Κίντζιου, Πάρεδροι. Γραμματέας ο Ν. Αθανασίου.

Other sources cited: 

Αποφάσεις του Ομοσπονδιακού Εφετείου των Ηνωμένων Πολιτειών για την δεύτερη Περιφέρεια, Ming Shi Xue v. Boardof Immigration Appeals 439 F.3d 111 (2d Cir. 2006), Zhi Wei Pang v. Bureau of Citizenship andImmigration Appeals 448 F.3d 102 (2d Cir. 2006) και Majidi v. Gonzales 430 F.3d 77 (2d Cir. 2005),

Απόφασητου High Court of Australia, SZBEL v. Minister for Immigration and Multicultural and Indigenous Affairs [2006] HCA 63

Case Law Cited: 

Greece - Council of State, Application No. 867/2010

Greece - Council of State, Application No. 1093/2007

ECtHR - Jabari v Turkey, 11 July 2000, (Application no. 40035/98)

ECtHR - Hilal v United Kingdom, Application no. 45276/99

ECtHR - Cruz Varas & Others v Sweden (Application no. 15576/89)

ECtHR - Abdolkhani and Karimnia v. Turkey, Application No. 30471/08

ECtHR - Said v Netherlands, Application No. 2345/02

Greece - Council of State, 4044/2009

ECtHR - N. v. Finland, Application No. 38885/02

Greece - Council of State, 2424/2007

Greece - Council of State, Application No. 1653/2007

Greece - Council of State, Application No. 1265/2009

Greece - Council of State, Application No. 2192/2007

Greece - Council of State, Application No. 3533/2007

Greece - Council of State, Application No. 4034/2008

Greece - Council of State, Application No. 1459/2008

Greece - Council of State, Application No. 3726/2008

Greece - Council of State, Application No. 4323/2009

Greece - Council of State, Application No. 1169/2009

Greece - Council of State, Application No. 1464/2009

Greece - Council of State, Application No. 1465/2009

Greece - Council of State, Application No. 1646/2010

Greece - Council of State, Application No. 418/2010

Greece - Council of State, Application No. 1459/2009

Greece - Council of State, Application No. 1808/2010

Greece - Council of State, Application No. 1241/2007